‘Aklin durdugu yerde,kalbine yol ver’ dediler bana,
aklimin durdugu,ve kalbimden cikan sozler’e yer veriyorum su an,
oyle dolu,kinsiz,zarif ve narin duygular var’ki icinde,
beni ben yapan,belki’de bu hislerim..

ama farkina varamiyorum..
 Belki’de yaniliyorum,ve bu hisler’e sahip oldugumu dusunuyorum,
belkide bunu hic dusunmemem gerek,ama dusunuyorum..
Sevgi ise,bu zaman’da yol alip,yerini kin ve nefret’e devir etmis,
insanlarin icinden ise,ask denilen duyguyu alip,seytan’a satmis..

 Aklimin odalari,teker teker bosalip,dusunme ozgurlugunu,elimden almis..
kim istemez’ki? Dogru sekilde dusunmeyi,dogru kararlari vermeyi..
Ama hayat’i bir deniz olarak goruyorum,kader ise deniz’in dalgalari,
ve hatan denizinde yuzdukce,dalgalarla birlikte yuzmeliyiz,

dalgalara karsi yuzmek yorar bizi,bitirir,ve sonunda batirir..
benim sevgiye karsi boslugum kaldi,neden ise dolduramiyorum..
sucu kendimde ariyorum,ama derdim benim ile degil’ki,
derman’im benim ile olsun..

Duman’a savuralim derdimizi,unutalim gitsin,
devran doner,derman gelir bulur bizi..
yeter’ki hic birimiz,sevgiye ve aska muhtac kalmiyalim..