Simdi bir yerden baslamali...

Tüm öfkemle ve tüm sahteliginle..aslinda beni sebepsizce biraktigin bir

boslugun tam ortasindayim,

böyle gitmemeliydin…

Ben saklarken öfkemi en derinlerimde sen sadece,

’’Evet ben sorumsuzum özür dilerim..’’ diyerek siyrilamazdin kirginligimin gazabindan...

oysaki sen,senden daha önce bekledigim atagi yaptin: Kaçtın!

Simdi tüm ölümler sana ait...

istedigin yerde istedigin zamanda ve istedigin sekilde öl!

Ama ölürken sen,aklindan bana dair ne varsa her seyi kopar at bir çirpida…

Hani o hep sahte insanlara yakindigin geceler vardi ya,bikmadan anlattigin...

Sen hiç fark etmedin ama ben en gerçegiydim o anlattigin insan manzaralarinda…

Sense sadece bu dünyaya yansimam..olsun buna da yakinmadim asla…

Nasilsa sorumsuzdun sen ve bir özür dilemeyle herseyin hallolacagina inanan insanlardandin…

Ama bu kez olmadi...Simdi istedigin her seyi ama her seyi sana birakiyorum.

Bu bir öfke mektubu degil yada bir günah çikarma…

Sadece içimdeki kirginlik ve dizlerime kadar battigim acinin aksisedasi...

Simdi tüm geceler benim…

Biraz tuzlu biraz islak ve bolca hüzün dolu...

Düsüncelerin her biri ayri ayri cirit atsa da su anda sana dair aklimda net hiçbir düsünce yok.

Tek bildigim böyle olmamaliydi…Ya yanlis yoldan saptik,ya da bu yola hiç girmemeliydik…

Simdi sen kendine güzel bir ölüm bense kendime daha az aci verecek oyuncaklar aramazdik..

Kaderimi yazamadin kendi ellerinle...

Zaten de yazamazdin...Çünkü sorumsuzdun sen ve hiçbir sorumsuzlugun bedeli sadece her sey benim sucum demek degildi...

Ama sen sorumsuzlugunun bedelini hep bu yolla ödemeye çalistin...

Simdiyse ömrümde görmedigim bir ödeme sekliyle karsi karsiyayim...

Ve elimden bir sey gelmemesi beni bir kademe daha çildirtiyor...

Aslinda elimden su anda bir sey gelse de yapacak güç var mi orasi da muallak…Güç olsa heves yok..Çünkü sen yokken o kadar alistim ki senin için bir seyler yapmamaya...Senin için yapabilgidim en lüks sey sana içimden avaz avaz bagirmak oluyordu.Kaldi ki bulundugumuz durum göz önüne alinirsa sen benim o küfürlerimi bile hak etmedin..Çünkü istemeden yine seni düsünerek ve yine o saçma sapan acini çekerek yaptigim bir eylemdi…

Daha önce demistim ve simdi yine diyorum…Boş bir ayna gibisin…Ne kendini gösterebiliyorsun ne de kendimi görebiliyorum…Tüm bunlar yetmezmisçesine birde o aynaya bakmaya çalistigimda karsimda gördügüm sen kocaman bir bosluk…duvar degil,agaç degil,öfke degil somut hiç bir sey degil... Kocaman, büyük bir boşluk!

Adini koyamadigim fakat bos oldugu kadarda nitelikli bir bosluk…Her gece beni içine alan ve türlü oyunlarla aklimi kemiren bir bosluk...

Sensiz ne kadar dayanirim bilmiyorum.…Aslinda sen kimdin ve nerede duruyordun hayatimda bilmiyordum..Tepeden inme bir tahtti seninkisi…

Belki de beni bu kadar acitan da bu denli tepeden inip de hayatimin hatta yer yer tüm düsünce cumhuriyetime egemen olmandandi...Ama yapamadim,sana asla benden bir adim geride dur demedim...Dedigimde köpek gibi pisman oldum ama geri gelemedim…Çünkü yoktun sen…

Çünkü bostun,varligin aslinda kocaman bir bos aynadan ibaretti…

Ve ben her gece kendimi ariyordum o aynada…Her defasinda yoruldum,tenin ve kokun yoktu fakat sesin çoktu…Dinledigim her seyde ve her insanda senin sesin vardi…Ve geceleri rüyalarimda bana haykiran o çocukta sendin…Ve ben terden sirilsiklam uyandigimda hiçbir gece yanimda yoktun…Olamazdin da çünkü bostun sen ve bos bir aynadan ibarettin…

Ve simdi o aynanin tam karsisindayim…Avuçlarimda o bosluk tuz buz olmus ve gözyasi dolu…Ellerim kaniyor sanki bu acidan…Oysa çelisiyorum yine kendimle..Bu bosluk kanatmamali beni bu denli…Ruhum çekerken bu aciyi sen hala bos bir aynasin…Bir hayalden ibarettin,Belki de sonu kötü biten rüya...

Hiçbir zaman yaninda uyanamadigimdin ve simdi de bir daha asla uyuyamadigim olacaksin belki de...

Bombos bir aynaya bu denli inanan ve güvenen bir insanin çekmesi gereken sancinin belki de bir milyon katini çekiyorum…

Böyle olmamaliydi…

Ben senin o tüm bosluguna kendimi yerlestirmistim...

SEN ASLINDA BENDIN!!

Ve ben çogu sabah senin yüzüne bakarak tarayacaktim saclarimi…